Teresa Ulma w swoim malarstwie bliska jest greckim ideałom w rozumieniu sztuki ."Piękno jest tym co zachwyca, co się podoba." Artystkę zachwyca świat wokół niej pozornie zwykły, normalny, świat którego istnienia wielu nie dostrzega mając go wokół siebie. Sztuka współczesna w pogoni za nowoczesnością, oryginalnością zapomina często o podstawowej funkcji malarstwa jaką wydaje się być, obok oczywiście osobistej wypowiedzi artysty, rozbudzenie świata doznań, odczuć i przeżyć u odbiorcy. Prace artystki są odzwierciedleniem natury widzianej przez nią. Bliskie stylistyce Art Deco czy Secesji wskazują na zewnętrzny urok świata. Wyrafinowane kompozycyjnie rysunki i obrazy zdają się nie rościć pretensji do komentowania wielkich spraw tego świata. W oczy rzuca się zaduma i cisza nad egzystencją w której jednak zawiera się sedno życia. Malarstwo artystki zdaje się być z pasją budowaną zaporą przed brutalnością i nonsensem codzienności, przed szarością i brudem otoczenia także artystycznego. Jawna radość tworzenia udziela się innym. Stajemy zachwyceni, ale spokojni obok barwnych martwych natur, stylizowanych syntetycznych pejzaży czy studiów postaci, gdzie istnieje pewien artystyczny porządek, który odbieramy jako poczucie ładu, ciszy, spokoju, harmonii. Sztuka Teresy Ulmy ma jeszcze jedna cechę, wrażliwość typową dla większości kobiet. Subtelne kolorystyczne tony, wyrafinowane układy martwych natur, poetycki nastrój kompozycji lokują artystkę długim nurcie kobiet z uporem realizujących swoją wizje sztuki. Analogie z twórczością Olgi Boznańskiej wydają się oczywiste. Podobnie jak ona, w epoce wielbiącej nieustanne nowinki promuje malarstwo uduchowione oparte na wyrafinowanej, subtelnej kolorystyce oraz jasnej i przemyślanej kompozycji. Zapraszamy do galerii.